ما را به یاد داشته باشتولد درِ باغ سبزی بود به وسعت تماشاکودکی کردیم در بهشت رویاهاقد کشیدیم در سایه ی نسیمِ مهربانِ دست هاعاقل شدیم جوان شدیم نهالی جوان در بهار عمراما آن حقیقت, بی دریغ,چشم به راه ما بود.واقعیت روزهای ما را رنگمی زدرنگ های عجیبفسفری. خاکستری . کبود. رنگ موهایی که رنگ

ذرات نور در آوند های زمان و 
آیینه ها محو در تکرار بی پایان تو
دیده, بگشا, 
روشن می شود جهان
وقتی سایه از تو می گیرد
وقتی زیباتر می شوی

* فروردین ۱۴۰۱

فواره بلند می شود به خیال رهایی, و سقوط می کند چون پرنده ای تیر خورده با مویه باد آب حوض موج بر می دارد با برگ گل سرخ ۲۵فروردین ۱۴۰۱